West-kust

Na Cromwell ging het richting de westkust. Na een kleine stop in Wanaka reden we op de scenische route naar Haast. Net na de Haast pas werden we getrakteerd op een paar indrukwekkende watervallen. Na eentje voorbij te rijden, konden we onszelf niet inhouden en stopten voor een paar foto’s. De obligate zandvliegen namen we er bij.

In Haast sloeg de vermoeidheid toe en beslisten we om half weg naar de Fox Gletsjer te overnachten. We vonden een gezellige DOC camping naast een meertje en genoten van de avond in het typische west-kust-weer bij Lake Paringa.

Fox gletsjer

Een korte stop bij een iSite bord in Fox Village deed ons al iets vermoeden: de toegangsweg naar de Fox Glacier Valley walk was afgesloten door verschillende landverschuivingen (zeer gedetailleerde beschrijving voor in ir’s onder ons hier).

Door de lage wolken was het zicht van ver weg niet zo indrukwekkend als we hadden gehoopt. Perito Moreno speelt ons wat parten. Maar we hadden nog een gletsjer te gaan: richting Franz Josef Village voor 2 nachten in het Forrest Retreat.

Franz Josef gletsjer

Op 4 januari was er eentje jarig. En die wou graag op een gletsjer staan op haar geboortedag. Er op was niet haalbaar, maar we gingen toch zo dicht bij als we mochten. En de zon was van de partij, dus werden we getrakteerd op prachtige zichten van het blauwe gletsjerijs.

Lieze bewees ook dat ze een flinke stapper is: ze stapte de 8,5km naar het verste viewpoint en terug helemaal zelf! En onderweg wist ze nog een Kea te spotten in de lucht.

Na het vele stappen genoten de meisjes van een welverdiend bubbelbad.

Hokitika

Op weg naar de volgende rustplek, deden een bezoekje aan de Hokitika Gorge. Blauw water, een korte wandeling en een fotogenieke hangbrug waren ons deel.

We boekten vooraf een nacht in de Shining Star om dicht bij de ‘glowworm dell’ te logeren. De kindjes mochten een beetje langer op blijven om de lichtgevende diertjes te gaan bewonderen. Een magische verschijning, maar aartsmoeilijk om op de gevoelige plaat vast te leggen.

Voor we verder noordwaarts reden, namen we nog ‘de foto’ van Hokitika (de naam in drijfhout), shopten de meisjes in de greenstone winkeltjes en wierpen we een blik op de wilde Tasmaanse zee.

Westport

Achter iedere bocht van de ‘highway’ wilden we stoppen voor een nieuwe foto van de zee of het regenwoud. We stopten voor een korte wandeling bij het Punakaiki nationaal park om de pannenkoek-rotsen en het spuitgat te bewonderen.

Bij Cape Foulwind vonden we nog een kolonie van zeehonden die mooi poseerden voor onze lens. Voor de klim naar de vuurtoren was enkel Dries nog fit genoeg. Tijd dus om de idyllische ‘free camping’ in Westport op te zoeken. Een mooie plek, net bij het strand dat vol lag met verweerd drijfhout.

De volgende dag doken we in de koolmijn-historie van Denniston en verkenden we het plateau en de ingenieuze kool-wagen traject dat volle wagons 45° omlaag liet zakken richting de rivier en de kust.

Terug naar het binnenland

En dan terug de bergen in, richting Nelson. Eerste stop: St Arnaud bij Lake Rotoiti.