Pucon (en de angsten van Charlotte)

Pucon, één van de meest toeristische stadjes van Chili, is nu zo goed als leeg. Hier en daar loopt een verdwaalde toerist. De aardbeving heeft duidelijk grote gevolgen voor het toerisme.

In Pucon heeft Charlotte haar grootste angsten overwonnen!

Thermas Los Pozones (warm-water & vuur vrees)
Na al dat reizen was het even tijd om uit te blazen en niets beter daarvoor dan een lekker warm badje. We besloten om het ‘rustieke’ Los Pozones te bezoeken en waren aangenaam verrast door de pittoreske ligging en de natuurlijke uistraling. We sprongen in ons badkostuum en staken onze teen in het eerste het beste bad … slechte keuze: Het water was zo’n 50 graden en veel te warm dachten we. Na de andere zalige baden (met alle mogelijk mineralen … zelfs lood en cadnium) te hebben geprobeerd vonden we een Argentijn met de nodige wijsheid. De manier om je in het 50-graden-bad onder te dompelen: een beetje erin gaan, koude douche, wat dieper erin, terug ijskoude douche, … En eens je er helemaal in geraakt gewoon stilstaan. Beetje een sauna-gevoel. Op de terugweg nog even vliegensvlug ons busje moeten evacueren omdat het wat begon te fikken … Tja, het is en blijft Zuid-Amerika hé. Van pure schrik is Charlotte in een rozenstruik gesprongen (iets wat haar broek met enkele scheuren bijna niet overleefde)

Rio Trancura (koud-water & hoogtevrees)
Het mocht ook wat avontuurlijker: een rafting op een klasse IV rivier (klasse III is voor mietjes). We werden in een beetje clowneske pakjes gehesen en kregen een paddel in onze handen geduwd. De instructeur maakte ons al snel duidelijk dat het geen pleziertochtje was en leerde ons (al brullend) de commando’s … net op tijd, want daar kwam al onze eerste salto.
Onze 2 chileense medeopvarenden raakten al meteen hun peddel kwijt of besloten even het water van dichterbij te gaan bekijken.
En toen kwam de aap uit de mouw, want er was een waterval van meer dan 4 m die niet met toeristen genomen werd. Wij dus nietsvermoedend te voet een 50m verder door het bos tot op een afgrond die uitkeek op de waterval. Een prachtig zicht tot de instructeur ons vertelde dat we die 5 m naar beneden moesten springen. De durfal Dries sprong meteen naar beneden (voor de fotograaf zijn foto kon nemen) en Charlotte sprong wat later met iets meer geschreeuw naar beneden (ze had een gast voorbijgestoken die uiteindelijk niet durfde).
Eén van de volgende rapidos keerde onze boot bijna om (zie foto waar wij links zitten). Een pisco of twee op een zonnige terrasje spoelden de spanning door.

Parque El Cañi (aragnofobie)
Wegens de terremoto waren alle nationale parken gesloten en er zat dus niets anders op dan een dagwandeling te gaan doen in dit privé-park. Een keuze die we ons niet zouden beklagen door de prachtige zichten op de omliggende vulkanen boven de araucaria bomen.
Op de bus naar het park vonden we 2 compagnions: Eén meisje uit Duitsland (Sandra) en één uit Oostenrijk (Helene). Dries dus op weg met 3 vrouwen … een slecht voorteken & een vreselijk getetter vanaf het begin. Gevolg: We misten een heel duidelijk bord, liepen dus grandios verkeerd en wisten niet meer waar naartoe. Gelukkig zagen we in de verte een huisje met een rokende schoorsteen en een hele hoop vlagjes. Ja, gebedsvlagjes. Het huis bleek bewoond door een paar boedhistische monikken uit India die daar kwamen om te bezinnen onder het alziend oog van één of andere lama … we stonden versteld: de gouden boedha beelden deden ons even denken dat we in een ander continent beland waren. Jammergenoeg wisten de monikken van niks (zoals alle Indiërs), maar ze waren wel super vriendelijk en brachten ons naar de buurvrouw Miriam. Haar broer Pépé werd ingeschakeld om ons (over hekjes en prikkeldraad, door struiken en over beekjes) terug op het juiste pad te brengen.
Het pad liep 3 uur steil omhoog en onderweg werden we getrakteerd op een paar stukjes natuurschoon. Eentje daarvan was wel de grootste schrik van Charlotte: Een tarantula liep net over het pad …

Vulcano Villarica (de vrees om niet boven te geraken)
Een heel lang verhaal: we kunnen gaan, we kunnen niet gaan want het park is gesloten, we kunnen wel gaan maar illegaal, we kunnen niet gaan want er is te veel toxisch gas …
We zijn om 3u30 opgestaan, om 4u vertrokken en wegens de gevaarlijke uitstoot van de vulkaan lagen we tegen 6u30 terug in ons bedje.
Nog een reden om ooit terug te keren naar Chili!
Vooraleer de nachtbus naar Santiago op te springen trokken we nog naar playa blanca (10 minuten verder dan playa negra … je vraagt je af wie die namen bedenkt)