Laatste stapjes in Chili: De atacama woestijn

In San Pedro de Atacama probeerden we wat te wennen aan de hoogte terwijl we genoten van de vele attracties die het toeristisch stadje en de omgeving te bieden heeft.

Sterrenkijken in de woestijn
We hebben het met onze eigen ogen gezien: something is out there!
De Atacama woestijn is zo populair voor sterrenkijken omdat er 360 wolkenvrije dagen zijn en door de hoogte is ook de atmosfeer veel minder een spelbreker.

• We hebben eindelijk het zuiderkruis (samen met de koolzak) gevonden.
• Janneke maan bestaat hier niet, maar er zit wel een konijn op de maan.
• De maan, saturnus en mars zijn veel dichterbij als je een goeie telescoop hebt.
• Hete sterren zijn blauw, koude (nog altijd 3000 graden celcius) eerder rood.

El Tatio Geiser
’s Morgens om 4u stonden we paraat en werden we over een hobbelige piste naar het 3de grootste termisch veld in de wereld gereden. Met rokende en stomende geisers op de achtergrond kregen we ons ontbijt, compleet met een in de geiser gekookt eitje.
Toen we genoeg hadden van de fumeroles, rokende en water-spuitende geisers, mochten we uit de kleren (bij vriestemperatuur) om te genieten van een zalig natuurlijk warm-water bad.
Op de terugweg stopten we nog even bij een typisch dorpje. Op zich niks speciaals, was het niet dat we daar konden proeven van een heerlijke brochette met Llama vlees. Weer een beestje dat we kunnen schrappen van onze to-eat lijst.

Valle de la Muerte en valle de la Luna (per fiets)
Charlotte had het kunnen weten: vallei van de dood + woestijn + hoogte + mountainbike ≠ een zondagsritje. We kregen niet alleen prachtige zichten van woenstijn- en maanlandschappen te zien, maar moesten ook met ons fietsje door zand ploeteren. Zo erg dat zelfs Dries van de fiets moest om te voet omhoog te gaan. Geen lachertje … En toen de fiets van Dries de geest gaf (gebroken rollementen van de pedalen), werd het pas echt een dodentocht.
Na een memorabele zonsondergang konden we gelukkig een lift versieren bij een super vriendelijk Chileens koppeltje. Ze bleven zelfs wachten tot Charlotte genoeg foto’s genomen had van de zonsondergang en reden 15 min extra om ons in het centrum te droppen. De gastvrijheid van de chilenen zal ons altijd bijblijven …

En dan?
Naar Bolivië natuurlijk. En wat is er aangenamer dan een busrit van 400km? Een reis van 400 km met een jeep, prachtige zichten en aangenaam gezelschap …